دستان خدا
درباره سایت
امکانات وب
به نام "او"
گشوده بودم درد را،
مقصد، رهایی بود!
گرگ و میش غروب راهی خانه یار،
می اندیشیدم... سخت غمناک، بسیار پر درد، خالی از خویش!
سرودم واقعیت شکست را، تنهایی را!
خواندم نغمه کهنه اردیبهشت ماه را!
آه چه روزهایی... پر شور، با یادت، بی ذره ای ابهام بی ذره ای تردید.
لبخند راز انار دانه های دل بود که یک به یک توسط دستان بهار بر ظرف زیبای تذهیب کاری شده دل فرو می آمد...
وه چه رویای نزدیکی، گویی همین اکنون است
وه که افسوس که فرسنگ ها راه فاصله است از آن تا من!
چقدر زود... چقدر زیبا شد
چقدر زود... چقدر غمگین شد
چقدر زود... چقدر تنها شد
و دگر باز نگشت تا ببیند که در ده ما کسی سال ها است که چشم به راه نشسته است.
بازی ای برای یک پروانه کوچک که تازه از پیله رها شده بود...
سرودی برای قلبی سوخته که تازه از اندوه رها شده بود...
اکنون در میان گذر اردیبهشت، تنها نشسته ام!
من به آن بتم عاشق... جای گفت و گو نیست!
باید اندیشه کرد... دوباره و دوباره ...
باید پذیرفت زشتی درون را... و در باز کرد به نور منعکس از عشق در هوای طوفان!
و من پذیرفتم! آنچه که مرا از من دور کرده است...
به زودی زندگی را از سر خواهم گرفت.
درست در آستانه آزمونی دیگر... درست به سان سفری پر تلاطم که در آستانه آغاز است مانده ام...
می شود پرواز کرد، می شود خندید، می شود آسمان را زیباتر از هر زمان مشاهده کرد.
اما می شود در کوه های تاریک رفت و نیم شبی در میان تاریکی محض به اوج نور رسید...
امشب می توان خندید و همه را دوست داشت.!
حتی منی که شکست را پذیرفته ام!
حتی منی که می دانم زندگی زیباست!
حتی منی که خواب ماندم و کاروان رفت ....
روزی آخر از ستیغ خاک بر خواهم خاست ...
دیدار ما زیر سایه درختان حماسی!
"مسافر"
برچسب:
نویسنده: سام هاشمی